"من" همانم که می دانم در روز روحت چه جراحت هایی برمی دارد ، و در شب روحت را در خواب به تمامی بازمی ستانم تا به آن آرامش دهم و روز بعد دوباره آن را به زندگی برمی انگیزانم و تا مرگت که به سویم بازگردی به این کار ادامه می دهم.
(انعام 60)

مگر می شود در جنگی تن به تن باشیم و ضربت نخوریم؟ حتی ضربه های کاری که هم خود آنها و هم درد آنها عمیق می شود. چه بسا ضربه های عمیقی که بازتاب لحظات هرچند کوتاه لغزش ما است، لحظات خروج از تسلیم، لحظات غرور که شمشیر ما هم به دست ضربه زننده می افتد و او مضاعف ضربه می زند، ضربه های کاری با زخم عمیق، با درد عمیق؛ ضربه هایی که بارها شوکی بوده تا ضربه های بعدی ما قوی تر باشد. ضربه خوردن بد نیست حتی اگر کاری و عمیق باشد. مهم این است که من می خواهم تسلیم باشم، می دانم بخشنده است، می دانم من خطاکارم، می دانم که ضربه ها از شمشیر خودم بر من می نشیند، باز می خواهم که وسعت

من به لبه های مرز "من" رسیده بودم که بیدار شدم در بیداری، در بیداری خواب میدیدم که می شنوم، بعد از آن بیدار شدم در بیداری، شاید دیگر خوابم نَبـَرد. این بیداری حس خواب لحظه های مرز "من" را با خود دارد، با این حس آشنا، من هم دیگر خواب نمی خواهم... دستانم به فرمان قلبم به ریسمان الهی با آهنگی عاشقانه چنگ میزند، من از خواب بیداری بیدار شده ام.

سوره الصف- آیات 5 تا 14

روزهای من پر از سوالهایی است که به جواب نزدیک شده است. روزهایی که در آن داستانهای تخیل گونه فیلم ها در واقعیت سر بر می آورد. روزهایی که حس خلوت غار در خود دارد. روزهای پر از سعی و سراب.موسی وجود من از خدا می خواهد خود را بنمایاند، چه کوه هایی که فرو می ریزد اما برای زنده شدن، مرده وجود من باز هم دم عیسی طلب می کند. از خواب بیدار می شوم اما دوباره من به خواب میروم.در سکوت این حفره در دل کوه های تو در تو ، صدای "من" می آید: ببین به نام پروردگارت که تو را خلق کرد، این نشانه ها برای توست، و تو یک من تنها نیستی، "من" هستم ...تفال: سوره اللیل، آیات 14 تا 21

خدایا! آرزوی من بودن آن چیزی است که تو در من دمیدی، بودن، واژه ای است که تمام سوالاتم در آن محو می شود. بودن با عنوان یکی از بودن هایی که تو اراده کرده ای، بهانه ای است برای خالی شدن از عقل و پر شدن از مستی... وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ﴿۲۳﴾ و خدا به آنچه در سينه دارند داناتر است (۲۳)

خواب... آگاهی دورافتاده، دور به فاصله دنیا و هر چه در آن ساخته ایم. من به خوابهای "من" امیدوارم. نوری که هر از چندگاهی به خوابم می تابد و نفس مسیحایی است بر کالبد بی جان دنیایی ام. مادری که حامی است و حافظ، دلداری می دهد و امید. "من" در خواب زنده ام. در بیداری ام اما من "من" نیستم آرزوی منم. می شود آیا این خواب تعبیر شود؟ تفالی بر قرآن. سوره المنافقون آیات 9 تا 11: اى كسانى كه ايمان آورده ايد [زنهار] اموال شما و فرزندانتان شما را از ياد خدا غافل نگرداند و هر كس چنين كند آنان خود زيانكارانند (۹) و از آنچه روزى شما گردانيده ايم انفاق كنيد پيش از آنكه يكى از شما را م